"รู้มั๊ย คนที่มองข้ามเงินหนึ่งเหรียญ อีกหน่อยจะต้องร้องไห้เพราะมันนี่แหละ ดังนั้นต้องเห็นคุณค่าของมันรู้หรือเปล่า"
"อย่ากินทิ้งกินขว้าง รู้หรือปล่าว ข้าวแต่ละเม็ดมีเทพเจ้าสิงอยู่ถึงเจ็ดองค์เชียวนะ"
"เสี่ยวชุน นายเป็นคนดีมากจริงๆ เลยเพื่อน"

เทพบุตรถังแตก เป็นเรื่องที่สร้างมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า Yamada Taro Monogatari หรือชื่อจีนก็คือ Ping Quing Gui Zi จุดเด่นของเรื่องนี้ ส่วนใหญ่จะกล่าวถึงความยากจน ความลำบาก ของพระเอกหนุ่มรูปหล่อ ขวัญใจของสาวๆ และหนุ่มบางคน ซึ่งทำให้เขารู้คุณค่าของเงิน มีความขยัน อดออม เป็นเลิศ นอกจากเราจะได้รับความสนุกสนานแล้ว ยังได้รับคติเตือนใจ และฝึกความมัธยัสถ์จากพระเอกของเรา "ไท่หลาง" อีกด้วย

"ไท่หลาง" หนุ่มจนๆ คนนึง แต่เท่ห์ ดูดี มีเสน่ห์ จนใครๆ คิดว่าเขาจะต้องเป็นลูกผู้ดีมีตระกูล เป็นลูกเศรษฐีพันล้านแน่ๆ เขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ที่เรียนเก่ง และเก่งไปซะทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเย็บปักถักร้อย ทำอาหาร เรื่องการเลือกซื้อของต่างๆ เขาสามารถทำได้อย่างยอดเยี่ยม ที่เป็นเช่นนี้ เพราะเขาต้องดูแลน้องๆ ที่กำลังกินกำลังนอน กำลังเรียนหนังสือถึง 6 คน และมีแม่ที่ชอบใช้เงินซื้อของที่ไม่จำเป็นบ่อยๆ ส่วนพ่อของเขาเอง ก็มักจะออกจากบ้านไปวาดรูป เป็นเวลานานๆ หลายปี จนทำให้ไท่หลาง ต้องขยันมากเป็นพิเศษ

"ไท่หลาง" เข้าเรียนปีหนึ่ง เป็นที่สนใจของสาวๆ ทุกคน สาวๆ เหล่านั้นมักคิดว่าเขาเป็นลูกคนรวยและหล่อมีเสน่ห์นั่นเอง ในจำนวนนั้นก็มี "หลงจื่อ" ซึ่งเรียนรุ่นเดียวกับเขา และมีฐานะยากจนเหมือนกัน แต่ "หลงจื่อ" เกลียดฐานะที่ยากจนของตัวเอง จึงใฝ่ฝันจะได้แต่งงานกับลูกเศรษฐีมีเงินล้าน ตัวเองจะได้เป็นหงส์ทอง เมื่อ"หลงจื่อ" เจอกับไท่หลางก็เลยหลงรัก และคิดว่า "ไท่หลาง" รวย เป็นเทพบุตรในฝันของเธอจริงๆ แต่แล้ว "หลงจื่อ" ก็ทราบความจริงว่า "ไท่หลาง" ยากจนและน่าสงสารกว่าตัวเองซะอีก ก็เลยพยายามที่จะตัดใจจากไท่หลาง

ความสามารถพิเศษของไท่หลาง ปกติเขาจะมีประสาทสัมผัสทางหู และจมูกที่ไวมาก ถ้าเขาได้ยินเสียงเหรียญตก เขามักจะได้ยินก่อนใคร ถ้ามีคนนำอาหารมาให้เขาจะได้กลิ่นอาหารทันที เขารับของจากคนอื่น แล้วเขาจะขอบคุณคนๆ นั้นจากจากใจจริง มองตา ทำซึ้ง แล้วโอบกอด พร้อมกับพูดว่า "นายเป็นคนดีจริงๆ ฉันรักนายมาก" นอกจากนี้ เขายังมีความรู้สึกใจเต้นแรงมากๆ เมื่อได้กลิ่นเงินจากคนที่มีตังค์เยอะๆ หรือคนที่ทำงานเกี่ยวกับเงิน เหอๆ แปลกดีเหมือนกัน แต่ข้อเสียของเขาก็คือ เขามักจะใจอ่อน และเห็นแก่เงินมากเกินไป จนทำให้เขาต้องจำใจทำงานกลางคืน ในบาร์ผู้หญิงไฮโซแห่งหนึ่ง แต่เขาก็รู้ตัวว่ามันไม่ดี และบางครั้ง เขามักจะรับของๆ คนอื่นง่าย แม้จะต้องเรียกคนรุ่นน้องของเขาว่าพ่อ แต่เขาก็รู้ตัว ที่เขาทำเพราะต้องการเงิน อาหารมาเลี้ยงครอบครัวนั่นเอง

"ไท่หลาง" มีเพื่อนที่ดีมากๆ คนนึง ชื่อว่า "อี้ชุน" แต่เขามักจะเรียกว่า "เสี่ยวชุน" อี้ชุนเป็นลูกคนรวย เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา เรียนห้องเดียวกัน และดีกับไท่หลางมาก เขารู้ว่าไท่หลางยากจน มีอะไรก็ให้ไท่หลางหมด แต่อี้ชุนเองไม่บอกคนอื่นว่าไท่หลางยากจน เพราะเขารู้สึกสนุก ที่ทุกคนคิดอย่างนั้นนั่นเอง ความสัมพันธ์ของไท่หลางกับอี้ชุน ทำให้เป็นที่อิจฉาของ "ซานฝู่" หนุ่มรุ่นพี่ที่หลงเสน่ห์ของไท่หลางซะจน สับสนทางเพศ เขาชอบไท่หลางมาก มีอะไร ที่ไท่หลางอยากได้ เขาทำให้ไท่หลางได้หมด และเขาเองก็คิดว่าไท่หลางเป็นลูกคนรวยเหมือนกัน แต่สุดท้ายเมื่อเขารู้ความจริง เขาก็ยังรักไท่หลางเหมือนเดิม

"ชมรมละคร" ของมหาวิทยาลัย รุ่นพี่คนนึง ต้องการให้ไท่หลางรับบทเป็นคนจน ในละครของตัวเอง ซึ่งรุ่นพี่คนนี้เอง ก็คิดว่าไท่หลางเป็นลูกคนรวย และไม่แน่ใจว่าไท่หลางจะรับบทนี้ได้หรือเปล่า ตอนแรกไท่หลางก็ไม่รับเล่นละครให้ แต่เพื่อแลกกับแป้งที่กินได้เป็นเวลา 1 ปี ไท่หลางก็ยอมรับข้อตกลงเล่นละครให้กับรุ่นพี่คนนั้น และแล้วไท่หลางก็เล่นละครรับบทเป็นคนจนได้อย่างยอดเยี่ยม ได้รับคำชม และคิดว่าเขาเป็นคนรวย แต่สามารถเล่นบทคนจนได้เหมือนจริงมาก

"ไท่หลาง" ต่อสู้กับความยากจนโดยไม่ย่อท้อ จนในที่สุด พ่อของเขาก็ได้รับมรดกพันล้านจากคุณนายคนนึง ที่พ่อของเขามีความสัมพันธ์ด้วย แต่เมื่อคุณนายคนนั้นเสียชีวิตลง และไม่มีญาติที่ไหน ก็เลยยกสมบัติพันล้านให้กับ "เหอฟู" พ่อของไท่หลางนั่นเอง ทำให้เขาร่ำรวยในชั่วข้ามคืน แต่เนื่องจากไท่หลาง ชินกับความยากจน ที่เขาเป็นอยู่ เขาไม่อาจจะปรับตัวให้มีชีวิตแบบคนรวยได้ แม้แต่ในห้องเขาเอง ก็ยังมีการตกแต่ง นำต้นไม้ ห้อยกระดาษที่เขียนข้อความต่างๆ เหมือนบ้านที่เขาเคยอยู่ ซึ่งเขาคิดว่า มันเหมาะสำหรับเขาดี