เนื้อเรื่องย่อ :
"ไป่ฮุ่ย" (โหวเพ่ยเฉิน) ได้ลิ้มรสฝีมือทำอาหารรสเลิศของพ่อครัวใหญ่ "ฟางจือเถียน" (ไจไจ๋) ณ ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง ด้วยรสชาดการปรุงอาหารของจือเถียน ทำให้เธอได้หวนระลึกถึงความทรงจำอันงดงามระหว่างเธอกับพ่อผู้จากไป อันเป็นเหตุให้ไป่ฮุ่ย อยากที่จะได้ทำงานในร้านอาหารนี้ เธอจึงอ้อนวอนขอเข้าทำงานกับจือเถียน แต่เขามองออกว่าไป่หุ่ย นั้นทำอาหารไม่เป็น จึงไม่อยากรับ แต่ทนลูกตื้อด้วยน้ำตาของไปฮุ่ยไม่ไหว จึงตั้งเงื่อนไขว่า ถ้าหากไป่ฮุ่ยสามารถปรุงอาหารได้เป็นที่ถูกใจลูกค้าจึงจะรับเธอเข้าทำงาน
"เหอหม่า" (เคอโหย่วหลุน) ทำงานอยู่ในร้านอาหารแห่งนี้ เขาแอบรักไป่ฮุ่ยตั้งแต่แรกพบ โดยคอยมองอย่างห่วงๆ เป็นกำลังใจอยู่ห่างๆ ตลอดระยะเวลาที่ไป่หุ่ยทดสอบงานอยู่ แต่ดูเหมือนไป่หุ่ยนั้นแทบจะไม่ละสายตาจากจือเถียนเลย แต่เหอหม่าก็ไม่ยอมละความพยายาม เพราะเขารู้ว่าจือเถียนเองก็มีคู่หมั้นสาวสวยเพียบพร้อมอยู่แล้วคือ "เยิ่นเข่อซิน" (ไล่หย่าเหยียน) หญิงสาวที่คิดว่าจือเถียน คือ ความอบอุ่นในชีวิตของเธอ
ขอเพียงได้ลิ้มลองอาหารที่เธอทำ ฉันรู้ดีว่านั่นคือความรัก .... “ได้พบเธอ สำหรับฉันแล้วถือว่าเป็นวาสนาของฉัน” เข่อซินมีความสามารถในการบริหารร้านอาหาร ต้อนรับขับสู้เป็นกันเองกับลูกค้า แต่เรื่องความรักกลับไม่มีความเชื่อมั่นในตนเอง ต้องอยู่กับความหวาดระแวง
ชีวิตในวัยเยาว์ของเข่อซินนั้นมีพ่อซึ่งนอกใจแม่ ทำให้เข่อซินได้รับรู้ถึงความทุกข์ระทมของแม่ สิ่งเดียวที่ทำให้เข่อซินมี ความสุขก็ คือ จือเถียน เด็กหนุ่มซึ่งพ่อของเธอให้การอุปการะ นับตั้งแต่พ่อจากไป ร้านอาหารหนันเท่อเซินหลินก็ประสบวิกฤต สิ่งที่ เข่อซินทำได้ คือ เดินทางมาที่ร้านลิตเติ้ลแบร์ ขอความช่วยเหลือจากจือเถียน
สำหรับเข่อซินแล้ว จือเถียนไม่เพียงช่วยร้านอาหารหนันเท่อเซินหลินไว้ ที่สำคัญยังช่วยเธอไว้อีกด้วย เรื่องของความรัก จือเถียนเป็นที่พักพิง และดูแลเธอเป็นอย่างดี ทำให้เข่อซินสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น และปลอดภัย เข่อซินคิดมาโดยตลอดว่าเธอเป็นคนสำคัญของจือเถียน ที่เป็นเช่นนี้เพราะทั้งสองมีชะตากรรมเดียวกัน เป็นเด็กกำพร้าที่ต้องการความอบอุ่น “จือเถียน ฉันชอบเธอ ต้องการเธอ เธอสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน” แต่สิ่งนี้คือความรักหรืออย่างไร
